فولاد، ستون فقرات توسعهی صنعتی جهان است؛ فلزی که از نخستین تمدنها تا انقلاب صنعتی و جهان مدرن، نقش تعیینکنندهای در پیشرفت بشر ایفا کرده است. در ایران نیز ضرورت تولید فولاد همزمان با شکلگیری پروژههای زیربنایی در دههی ۱۳۰۰ شمسی مطرح شد، اما تا دههها این نیاز از مسیر واردات تأمین میشد. پیش از انقلاب اسلامی، ظرفیت تولید فولاد کشور سالانه حدود یک میلیون تن بود، در حالی که مصرف به چهار میلیون تن میرسید و بخش عمدهای از نیاز کشور از خارج تأمین میشد؛ وضعیتی که ایران را به واردکنندهی ساختاری فولاد تبدیل کرده بود.