در سالهای گذشته، سیاستهای ارزی مختلفی با هدف کنترل تورم و حمایت از تولید اتخاذ شد، اما تجربه نشان داده است این سیاستها که عمدتا ماهیتی کنترلی داشتهاند، در بلندمدت به یکی از عوامل کاهش شفافیت و اخلال در سازوکار قیمتگذاری و همچنین ایجاد بازارهای موازی تبدیل شدهاند. با توجه به این مسئله، حرکت به سمت نظام ارز تکنرخی، به عنوان اصلاح ساختار ارزی در دستور کار قرار گرفته است که میتواند زمینه حذف رانت و شکلگیری رقابت بر پایه قیمتهای واقعی را فراهم کند؛ هر چند که این گذار در کوتاهمدت شوکهای هزینهای و تورمی را برای صنایعی نظیر فولاد را به دنبال دارد. عملکرد زنجیره فولاد به عنوان یکی از پیشرانهای اقتصادی تحت تاثیر آثار دوگانه این سیاست قرار میگیرد، به نحوی که از یک سو با افزایش هزینههای تولید بر نقدینگی و سودآوری بنگاهها فشار وارد میشود و از سوی دیگر با تقویت مزیتهای صادراتی و افزایش شفافیت در عملکرد، بستر مناسبی برای توسعه صادرات فراهم میگردد.